StudioDNL
en wat eraan voorafging ...
2011
Nederland- Vlaanderen
Na een lange carrière als inkoper en zelfstandig onderneemster in de Nederlandse meubelbranche, besluit Karin Struyf haar competenties te bundelen. Ze wil naar de uitvaart. Naast haar dagtaak was ze immers jarenlang te vinden op de Vlaamse cabaretpodia en werd ze vanuit die hoek regelmatig gevraagd om uitvaartplechtigheden voor te gaan. De verschillen tussen de Vlaamse en Nederlandse uitvaartbranche werden al snel duidelijk. Die zou ze eerst, naast de reële kansen, onderzoeken.
​
'Hoe werkt men waar? Waar werkt wie? Wie doet wat? Wat zijn de mogelijkheden?'
​
Een grote stap vergt een goede voorbereiding
Karin start daarop een 1-jaar-durend marktonderzoek. Ze bezoekt meer dan 100 plechtigheden, legt contact met uitvaartondernemers, uitvaartwerkers en toeleveranciers. Ze interviewt families en nabestaanden, neemt de rol en het belang van de uitvaartondernemer onder de loep en zoekt naar de vernieuwers binnen de sector. Eind 2012 maakt ze de balans op en zet ze zich neer als 'De Uitvaartvrouw'. De kogel is door de kerk.
2016 - Van Uitvaartvrouw naar De Nieuwe Lichting
Het harde werk van de voorbije jaren werpt zijn vruchten af. Sterker nog: De Uitvaartvrouw moet knopen doorhakken. Ofwel gaat ze het -wegens de hoge werkdruk- wat rustiger aandoen, óf ze gaat zich omringen met een groepje gelijkgestemden en breidt uit. Het wordt het laatste.
2017 - Van De Nieuwe Lichting naar DNL.Vlaanderen'Vertellers Van en Voor het Leven'
Er werden collega's gezocht en gevonden in de podiumkunsten en na een opleiding omgedoopt tot Moderator van 'De Nieuwe Lichting', het huidige 'DNL.Vlaanderen'. 8 kandidaten maakten hun opwachting in de zomer van 2017 waaronder Peter Rouffaer, Dieter Troubleyn en Wim Vandendriessche. Florence Hebbelynck vervoegde de groep vanaf mid-2019 voor het Franstalige gedeelte.
2021 -StudioDNL
De moderatoren van DNL.Vlaanderen werden dagelijks opgemerkt door zij die reeds in de sector werken en door nieuwe kandidaten die in de uitvaart aan de slag wilden gaan. Voor DNL betekende dit een haast constante vraag naar informatie, opleidingen en trainingen. Om hieraan tegemoet te komen werd het DNL-netwerk aangesproken. Samen met uitvaartondernemers, uitvaartwerkers, moderatoren, ervaringsdeskundigen, vakvrouwen en vakmannen werd een platform gecreëerd voor nieuwkomers, vaste waarden en uitvaartteams: StudioDNL.
​
Door middel van oriëntatiedagen kon StudioDNL nieuwe kandidaten uitgebreid informeren en hun competenties in kaart brengen. Daarnaast bood StudioDNL een initiatie Rouwbenadering aan en 2 opleidingen: Ceremoniemeester en Moderator.
2024 => ...
Sinds 2021 leidde StudioDNL nieuw uitvaarttalent op met veel zorg en betrokkenheid. In de praktijk ontbrak echter een collectieve verankering binnen de sector. Opvallend is hoe weinig structurele aandacht er vanuit vakorganisaties uitgaat naar voorgangers, moderatoren en andere professionals aan de spreektafel. Terwijl hun rol zo bepalend is voor de beleving van een afscheid, lijkt hun vakgebied totaal buiten de kern van het beleid te vallen. De rol van uitvaartsprekers wordt dan ook zelden als volwaardig vakgebied benaderd. Daardoor kwamen, en komen nog steeds, de opleidingskosten vooral bij de kandidaten terecht, terwijl een afgeronde opleiding amper garantie biedt op werk of duurzame instroom in het vak.
Dat spanningsveld voelde steeds moeilijker te verantwoorden.
​
Tegelijkertijd klopten steeds vaker middelgrote en grote uitvaartorganisaties bij StudioDNL aan met de vraag om hun medewerkers te trainen en te coachen. Organisaties die begrepen dat kwaliteit in de uitvaart niet ophoudt bij organisatie en logistiek, maar zichtbaar wordt in professioneel spreken, doordachte structuur en een oprechte menselijkheid achter de spreektafel.
Door voortaan resoluut te kiezen voor incompanytrainingen kan StudioDNL vandaag veel meer mensen bereiken en het vak van uitvaartmoderator structureel versterken. Zo zijn opleiding en training niet langer een individuele kost, maar een gezamenlijke investering, en kan de kwaliteit van uitvoering binnen organisaties duurzaam naar een hoger niveau worden getild.